گلدون خالی

توی این گلدون خالی گلی بود از جنس احساس

تو دل سیاهی شب می درخشید مثل الماس

خسته شد گل از زمونه دل سپردش به تباهی

خواست که با نور آشنا شه غرق شد اما تو سیاهی

حالا این گلدون بی گل قدر و قیمتی نداره

دست بی رحم زمونه تو دلش حسرت می کاره